پرونده: پس از زمین به کجا باید رفت

پرونده: پس از زمین به کجا باید رفت

پس از زمین

در این پرونده به این موضوع می‌پردازیم پس از مرگ زمین انسان‌ها باید در کدام سیاره یا مقصد در فضا ساکن شوند. در قسمت اول این پرونده به این موضوع می‌پردازیم که چطور می‌توان زمین را ترک کرد و در جایی غیر از زمین منابع معدنی استخراج کرد.

در اکتبر سال 1968 میلادی، فضانوردان آمریکایی در مأموریت آپولو 7 به فضا فرستاده شدند و رقابت برای دستیابی به ماه آغاز شد. اکنون، 50 سال از آن زمان می‌گذرد و در طی این سال‌ها تجهیزاتی ساخته شده است که رویای مهاجرت از زمین و سکونت در جسم دیگر کیهانی را امکان پذیر می‌کنند.

صدها هزار سال از حیات بشر روی زمین می‌گذرد و این کره تا اکنون میزبان خوبی بوده است. اما با گسترش جمعیت زمین، آلوده شدن آن از سوی انسان‌ها و ته کشیدن منابع زمین روشن است که سیاره ما در حال تبدیل شدن به مکانی خطرناک و غیرقابل حیات است.

گزارش صندوق جهانی حیات وحش در سال 2012 میلادی نشان می‌دهد که تا سال 2030 میلادی زمینی‌ها به سیاره‌ای دیگر نیاز دارند تا بتوانند به حیات خود ادامه بدهند. با توجه به بیشتر شدن روشنایی خورشید و بالارفتن میزان تبخیر آب اقیانوس‌ها در طول میلیاردها سال مهاجرت انسان از زمین امری ضروری به نظر می‌آید.

از این رو دانشمندان به دنبال سیارات اطراف سایر ستاره‌ها هستند تا ببینند کجا برای سکنی انسان محلی مناسب است. اولین گزینه برای پیدا کردن محلی مناسب برای مهاجرت انسان بحث ایجاد منابع و حیات پذیر کردن آن سیاره است.

تهیه منابع، سیارک‌ها منبعی غنی از سوخت و مواد معدنی

مرحله جدید اکتشافات فضایی در ژانویه 2018 میلادی آغاز شد. ماهواره کوچک Arkyd-6 به مدار زمین پرتاب شد تا به دنبال سیارک‌ها و اجرامی باشد که شانس وجود منابع سوختی و معدنی در آن‌ها زیاد است. فرستادن منابع مختلف زمینی به فضا با وجود جاذبه زمین کار دشوار و پر هزینه‌ای است و به همین خاطر دانشمندان به دنبال فرصتی‌اند که بتوانند این منابع را از همان اجرام فضایی همانند سیارک‌ها به دست بیاورند.

سیارک‌ها را اگر بلوک‌های باقی مانده از شکل گیری منظومه شمسی بدانیم، این اجرام غنی از منابعی همچون پلاتین، تنگستن و آهن‌اند. پیدا کردن این سیارک‌ها و منابع آن‌ها را معادل دوره‌ای از آمریکا می‌دانند که معروف شده است به Gold rush که در آن دوره کشف معدنی از طلا در اواسط دهه 1800 میلادی همه را به این وسوسه انداخت که معدن طلا کشف کنند.

سال گذشته کشور اروپایی لوگزامبورگ قانونی را تصویب کرد که با استناد به آن کمپانی‌های معدن کاوی سیارک‌ها می‌توانند روی منابعی که از سیارک‌ها استخراج می‌کنند سرمایه گذاری کنند.

به همین صورت کمپانی‌های معدن کاوی سیارک‌ها در انگلستان و اسکاتلند اخیرا 2.3 میلیون پوند سرمایه گذاری کرده‌اند تا ماهواره‌ای بسازند که قادر به شناسایی پلاتین در سیارک‌های اطراف زمین‌اند. در سال‌های آینده هم کمپانی‌های مختلفی به دنبال جستجوی منابع در 17 هزار سیارک مختلف اند. برخی معتقدند معدن کاوی در سیارک‌ها باعث ایجاد اولین تریلیونرها در جهان می‌شود.

اکنون می‌دانیم که سیارک‌ها حاوی موادی هستند که قابلیت حیات پذیری را به آن‌ها اضافه می‌کند. در سیارک‌ها یخ کشف شده است که وجود یخ همانند طلا در فضاست. با ذوب کردن یخ می‌توان آب برای آشامیدن و شستشو فراهم کرد. اما این فقط روی مسئله است و باید به این نکته توجه داشت که این آب از دو عنصر هیدروژن و یک اکسیژن تشکیل شده است که این دو عنصر می‌توانند اکسیژن لازم برای تنفس انسان را فراهم کنند.

همه این‌ها نشان می‌دهد که سیارک‌ها می‌توانند به پمپ بنزین‌های کیهانی آینده تبدیل شوند. فضانوردان می‌توانند در این ایستگاه‌ها توقف کنند و ادامه ماموریت خود را از روی آن‌ها انجام دهند. مریخ هم با توجه به قطب یخی که دارد بهترین مکان برای ساخت چنین پایگاه و ایستگاه است.

درباره نویسنده

محسن خسروجردی